متن آهنگ سنگاچین سعید سیفی
مُورداب خُشکا بُستِه → تالاب خشک شده است.
بیجار تیشنا بُستِه → شالیزار تشنه و بیآب مانده است.
ماهیانِ نِسل دِکِفته → نسل ماهیها از بین رفته.
مالا خَستا بُستِه → ماهیگیر خسته شده.
کی تره باورده آی سنبل آبی → چه کسی تو را آورده، ای سنبل آبی؟
می دیلهِ آتش نزن سنبل آبی → دل مرا به آتش نکش، ای سنبل آبی.
تخته سَر بَنَم تَرَه سنبل آبی → روی تختهٔ ساتور بگذارمت، ای سنبل آبی.
بوسوزه تی ریشِیان سُنبُلِ آبی → بسوزد ریشههایت، سنبل آبی.
ماهیشوک فرار بکن دریا بوشون → ماهیشوک، اردکماهی، فرار کن و به دریا برو.
بوشو سنگاچین تی اَشپَلَ فوکون → برو سمت سنگاچین و آنجا تخمریزی و زاد و ولد کن.
امی مورداب دی مورداب نیبه → این تالاب ما دیگر تالاب نخواهد شد.
تو نیشی تی زاکِ سَرنِوِشت چی بِه → اگر بمانی، سرنوشت بچههایت چه خواهد شد؟
مَن بیدِم چشم مَرا اون طَرَفان → من دیدم، با چشم خودم، آن طرفها را.
مَردومان رَحم کونیدی به ماهیان → مردم به ماهیها رحم میکنند.
بوشو تی اُوردیکِه توکِ بیمیرم → الهی قربان نوکت، مثل نوک اردک، بشوم؛ برو.
بوشو زای باوَر تی زاکَ بیدینَم → برو بچه بیاور تا شاید دوباره بچهات نسلت را ببینم.
سنگاچین تی بِهِشته → سنگاچین، بهشت توست.
سنگاچین تی بِهِشته → سنگاچین، بهشت توست.
سنگاچین تی بِهِشته → سنگاچین، بهشت توست.
سنگاچین می بِهِشته می بِهشته → سنگاچین، بهشت من است، بهشت من است.
اینجا سنگاچین هم بهشت ماهیها و محل نجات
آنهاست و هم بهشت راوی و سرزمین محبوب او.
آقاجان اَ زَمانِه → آقاجان، از روزگار...
پیر بوکُد تی جَوانِه → فرزند جوان تو را پیر کرد.
بیصاحاب وَوی دَره می زَبانه → این زمانهٔ بیصاحب، زبانم را بریده است.
یعنی روزگار آنقدر بر جوانی و زندگی سخت گرفته که او را پیر کرده
و راوی دیگر از شدت این وضعیت، حرفی برای گفتن ندارد.
کی تره باورده آی سنبل آبی → چه کسی تو را آورده، ای سنبل آبی؟
می دیلهِ آتش نزن سنبل آبی → دل مرا به آتش نکش، ای سنبل آبی.
تخته سَر بَنَم تَرَه سنبل آبی → روی تختهٔ ساتور بگذارمت، ای سنبل آبی.
بوسوزه تی ریشِیان سُنبُلِ آبی → بسوزد ریشههایت، سنبل آبی
